Obelix en de pannenkoeken

Regen. Véél regen. Dat is dé reden waarom heel wat mensen Bretagne vaak al bij voorbaat schrappen van hun lijstje met potentiële vakantiebestemmingen. Het is het grootste vooroordeel waarmee de Bretoenen zelf de spot drijven, onder meer op de talrijke grappige postkaartjes die in dit meest westelijke 'uitsteeksel' van la douce France te koop worden aangeboden.

Tijdens ons recentelijk verblijf rond de golf van Morbihan zijn we welgeteld 20 minuten geplaagd geweest door hemelvocht. Het zuidelijke deel van Breizh, zoals deze regio in het plaatselijke taaltje wordt genoemd, krijgt naar verluidt jaarlijks zo veel uren zon als de Azurenkust. En al die stralen hebben wij met graagte op onze bleke huid laten schijnen.

Wittebroodsweek

Het was een heel aangename week voor ons. Een speciale week ook, die afgelopen zevendaagse. Het was onze wittebroodsweek. En die hebben we doorgebracht in Corsica.

Omdat jaloezie een van de zeven hoofdzonden is, en omdat mensen jaloers maken zo mogelijk nog erger is dan zelf jaloers te zijn, post ik hier geen foto's van onze jongste reis.

Ik zou dat nochtans kunnen doen, opscheppen met de prachtige (zelfgemaakte) postkaartfoto's die onze trip naar het île de beauté heeft opgeleverd. Zoals deze:

Of deze:

Maar zoals gezegd en geschreven: ik doe dat niet. Om afgunstige blikken en reacties te vermijden. En om lezer dezes niet ongewild voorbarige reiskriebels en dito -uksels te bezorgen.

Ik zal het dus maar houden bij een (wél geïllustreerde) beschrijving van de plaatselijke fauna. Die is er namelijk nogal divers.

Zo zagen we er wel wat aalscholvers, zoals deze.

En hagedisjes, zoals onderstaande (die in tegenstelling tot de meeste van zijn soortgenootjes bij naderende mensenstappen niet snel wegdook in het maquis ofte plaatselijk struikgewas maar netjes bleef zitten, fotogeniek als hij was).

Andere plaatselijke schoonheden lieten zich gewillig bezichtigen in A Cupulatta, een park waarin maar liefst 3.000 van deze diertjes samenleven, goed voor 170 variëteiten.

Al zijn ze, in een poging om zoveel mogelijk zon te kloppen, niet allemaal even acrobatisch als de exemplaren hierboven. Kolossen als onderstaande passeren er immers het gros van hun tijd niet in de zon maar in de voederbak. 

Onze voederbak werd er dagelijks ook behoorlijk goed gevuld, trouwens. Met brebis, bijvoorbeeld. Kaas afkomstig van de melk van deze beestjes die ons, op de terugweg richting luchthaven, persoonlijk kwamen uitzwaaien.

Everzwijnen schenen er ook in groten getale rond te lopen, al hebben we die alleen in deze vorm mogen ontmoeten:

De minder wilde zwijnen zagen we wel in levende lijve.

Al moesten bovenstaande exemplaren wel nog wat aansterken om in onderstaande vorm op de markt en op ons bord terecht te komen.

Wie dacht dat de Belgische charcuterie niet te versmaden is, moet echt die van Corsica eens proeven. Met wat brood, uiteraard.

En dat brengt me bij het enige minpuntje van deze wittebroodsweek die, voor alle duidelijkheid, niet - ik herhaal: niét! - verwijst naar een post-huwelijksperiode maar naar de enige week van het jaar dat wij ons, als verstokte aanhangers van bruine meergranenbaksels, met wit brood tevreden moeten stellen. 

De Corsicaanse bakker die een Waldkorn-baguette op de markt brengt, kan voorwaar gouden zaken doen.

Tussen de soep en de patatten

'We behoren, met de Ieren, tot de grootste aardappeleters van Europa, en we scoren net als Ierland heel hoog in de diabetesstatistieken.' Een tafgelgenoot uit Finland vertrouwde me afgelopen week dit wistje-datje toe toen ik hem vroeg naar de favoriete culinaire uitspattingen van de modale inwoner van Suomi. Of er een correlatie bestaat tussen het hoge aardappelverbruik en de veel voorkomende symptomen van suikerziekte, dat kon onze Finse vriend Anssi, tussen de soep en de patatten (of beter: de frieten, vergezeld van een stevige en goed doorbakken steak), niet bevestigen.

Nu lijkt het met dat aardappelverbruik in het hoge Noorden nog wel mee te vallen, zo weet professor Google me te vertellen. Niet alleen in Ierland maar zelfs in Portugal, het Verenigd Koninkrijk, Griekenland, ons land (weliswaar in combinatie met Luxemburg), Spanje, Nederland en Zweden worden per hoofd meer aardappelen verbruikt dan in Finland.

Een van mijn toppers: gevulde aardappel.

Ikzelf mag ze liever in 'verwerkte' vorm serveren en consumeren, de geliefde patatten: als puree 'natuur' of stoemp (met wortel, prei of champignons), als frietjes en kroketten of in schijfjes gebakken in de pan, met flink wat boter. En de echte topper (een van mijn specialiteiten als gelegenheidskeukenprins): gevulde aardappelen, met een mix van puree, geplet (zachtgekookt) ei, gestoofde ui, wat groene kruiden en garnaaltjes, overgoten met een mousselinesausje.

Mijn handen jeuken om er nog eens mee uit te pakken, met dat gevulde aardappelgerechtje (een andere, recent ontdekte topper van eigen makelij, is mijn eigen versie van stoofvlees à la Flamande, al wordt ook gevuld witloof - met een gehakt- en mosterdmengeling én gerookt spek - ten huize van ondergetekende fel gesmaakt).

De jongste weken is het vooral mijn geliefde huisgenote die in de keuken de lekkere plak zwaait. Zij had de dezer dagen gehypete actie Dagen zonder vlees niet nodig om het vlees in onze potten en pannen tot een minimum te beperken - we aten al langer 'bewust' minstens één dag per week vegetarisch en minstens één keer om de zeven dagen vis.

Sinds een paar weken wordt het aandeel groenten in ons huiselijk voedingspatroon gevoelig opgevoerd, tot ieders tevredenheid, trouwens. Niet alleen 'omdat het gezond is', maar ook bij wijze van experiment. Om na te gaan of een lager vleesverbruik en vooral een verhoogde groente-inname enig effect zou hebben op de eczeem en bij uitbreiding op die vreselijke 'uksels' die mijn vel teisteren.

Echte resultaten van mijn proefkonijnschap op dat vlak kan ik nog niet meegeven. Wel dat ik de vegetarische risotto's, ovenschotels, stoofpotjes en slaatjes best kan pruimen (met dank aan het uit de bib ontleende kookboek Donderdag Veggiedag).

Vanavond staat kaasschnitzel met een mix van winterpostelein (een van die vergeten groentes), kiwi en noten op het menu. Als het klopt dat de liefde van de man door de maag gaat, dan hoor je mij in ieder geval niet klagen. En wordt de jeuk er niet mee verdreven, dan heb ik toch lekker gegeten. En geproefd hoe liefde echt smaakt.