Kinderanimatie

Het declameren van een poëzietje 
Ketje Grassin: daar was moeder 
ook een crack in.

Dit stuk is geschreven naar aanleiding van de 80ste verjaardag van Simonne, mijn moeder. Ontdek onderaan deze tekst de links naar de zeven andere ukseltjes die ik voor haar schreef.

Nee, wij hadden in onze kinderjaren geen trampoline of glijbaan in de tuin staan. Een opblaasbaar zwembad al evenmin. Wij konden op ons smalle gazonnetje hooguit eens een partijtje badminton spelen, of schier eindeloos het relatief korte tuinpaadje op en af fietsen.

Bij slecht weer speelden we binnen met de kaarten. Voor grof geld. 't Is te zeggen: voor halve franken en stukjes van 25 cent, verzameld in zo'n metalen sigarendoosje van Willem II.

De term quality time was nog niet uitgevonden en dus waren vader en moeder ontslagen van de morele plicht om voldoende speelminuten door te brengen met hun kinderen. Zij hadden het al druk genoeg: ze moesten zich ook na de officiële werkuren uitsloven, thuis. Met wassen en plassen en kuisen en klussen. Met fruit conserveren en confituur produceren. Met groenten pasteuriseren en kleren repareren.

En toch bleven wij niet altijd verstoken van kinderanimatie. Die was misschien veel minder frequent dan wat vandaag als 'de norm' wordt beschouwd, maar ze was wel origineel.

Moeder toonde zich een meester in drie dingen. Films navertellen was er één van. Op zondagochtend, aan de ontbijttafel, nadat we de avond voordien, meedogenloos, in het midden van de zaterdagse tv-film naar bed waren gestuurd. Zo'n navertelling van het gemiste cinematografische verhaal gebeurde in geuren en kleuren, trouwens, en duurde steevast een stuk langer dan de film zelf.

Op onze rug tekenen, dat deed ze ook. Zonder potlood of stift, uiteraard. Gewoon met de blote vinger - dat hielp ook tegen uksels. En wij moesten dan raden welke imaginaire afbeelding ze had gecreëerd.

Waar ze nog een crack in was? In het declameren van een van de Brusselse poëzietjes van Ketje Grassin.Van e giel klaa mooëzeke en van een fleske konjak. Wij lieten haar dat ontelbare keren voordragen – uiteraard mét imitatie van het hoge stemmetje van de oorspronkelijke uitvoerder.

Zo'n schamel kinderanimatie-aanbod zou voor kinderen vandaag voldoende aanleiding zijn voor een rechtszaak bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Kinderverwaarlozing, zo zou de aanklacht luiden. Maar de klagers zouden dwalen. Omdat ze zelf nooit de geneugten hebben mogen ondervinden van een rugtekening. Of van een grappig gedeclameerd poëzietje over een muizeke en een fleske cognac. Ik wil die kinderen er bij gelegenheid nochtans graag alles over vertellen. In geuren en kleuren. Op een zondagochtend. Aan de ontbijttafel.

---

Lees meer over de kleine kantjes en het grote hart van Simonne:

• Vlekkenkampioen
• Groen
• Behangen
• Sven, Wout, Michel en Frank
• Millimeterwerk
• Kermiskramen, tombola's en quizzen
• Dokter

De helaasheid der littekens

Een jonge papa leert zijn zoontje fietsen op twee wielen.
Het jongetje heeft een opvallende afwijking naar links.
Hij belandt steevast in het maïsveld.
Dat maakt dat hij wel zacht valt.
En dat hij er geen littekens aan overhoudt.

De beruchte Strobbe-broers die in film én boek
hun Aalsters dorp onveilig maken.

Het is een simpele maar ook pakkende en symbolisch veelzeggende scène die de film De helaasheid der dingen afsluit. De prent schetst een hilarisch maar tegelijk schrijnend beeld van de rauwe onderbuik van de samenleving in en rond de stad der Ajuinen, waarin de (fictieve) schrijver Gunther Strobbe - alter ego van auteur Dimitri Verhulst - opgroeide. De superlatief van 'marginaal' is, zo blijkt, niet voor niets 'margin-Aalst'.

Waar hij zelf zwaar getekend is door zijn armoedige jeugdjaren en het rijkelijk met bier overgoten milieu waarin hij is opgegroeid, doet het hoofdpersonage zijn nochtans niet gewenste zoon (en meteen ook het verhaal) uitgeleide door hem op twee wielen te leren fietsen. Hoewel de schrijver zelf jaren eerder zonder veel medelijden - met meer slaag dan eten - in de dieperik van het echte leven werd geduwd, behoedt hij zijn eigen bloed enkele tientallen jaren later voor al te veel valpartijen en bijhorende littekens.

Zelf heb ik weinig of geen littekens aan mijn jeugd overgehouden. Letterlijk noch figuurlijk. Mijn huid bleef jarenlang - op de vele eczeemkloven en krabwonden na - ongeschonden.

Het kofferdeksel heeft me genekt.

Tot ik vier jaar geleden op een maandagmorgen, bij terugkomst van een folky zomerfestival in de Westhoek, iets uit de koffer van mijn Chrysler PT Cruiser haalde. Nog enigszins verdwaasd door de ochtendlijke vroegte en de roes van het geslaagde muzikale weekend, klopte ik het hoge kofferdeksel dicht, niet goed beseffend dat ik er zelf nog gedeeltelijk onder stond. Gevolg: een hevig bloedend gat in mijn voorhoofd dat met enkele draadjes moest worden gehecht.

Het litteken zit ondertussen gelukkig grotendeels verscholen in één van de zich snel voortplantende rimpels onder mijn al lang verdwenen haarlijn.

Pijn doet het niet meer. Het ukselt wel nog af en toe.